Zo moet het woningprobleem nauwelijks zonder tussenkomst van het Woningbedrijf op te lossen zijn, moet men een binding hebben met Oirschot en moet de acute situatie niet de schuld van betrokkene zelf zijn.

Na een intakegesprek op het Woningbedrijf wordt de situatie voorgelegd aan de Urgentiecommissie van het Woningbedrijf. Dit is een externe commissie met mensen die veel kennis hebben op medisch, juridisch, sociaal en woningmarkt-vlak. De Urgentiecommissie beoordeelt of iemand uiteindelijk echt een urgentieverklaring krijgt. Zo’n verklaring is de garantie dat de betrokkene binnen een half jaar een passende woning aangeboden krijgt. Er wordt echter geen rekening gehouden met voorkeuren voor een bepaalde dorpskern. Ook kan men geen gezinswoning “claimen”. Weigert men 2 keer een aangeboden woning dan verliest men de urgentie!

Hoe verliep dit alles in 2007?
Woningen voor urgenten worden vanaf 2007 níet meer gepubliceerd maar men krijgt een rechtstreeks, passend woningaanbod.

In 2007 zijn er in totaal 14 urgentie-aanvragen binnengekomen. Uiteindelijk zijn er daarvan 9 gehonoreerd. Zeven mensen kregen een urgentieverklaring als gevolg van een echtscheiding, met daarbij in alle gevallen jonge kinderen betrokken. Twee mensen kregen hem als gevolg van medisch/psychische problemen.

Vier van de urgente gevallen hebben in 2007 een woning gekregen. Eén heeft op eigen kracht ergens anders een woning gevonden, twee stonden eind 2007 nog op de lijst omdat ze pas net aangemeld waren. In twee gevallen zijn 2 aangeboden woningen geweigerd, waarmee de urgentiestatus is vervallen.

In totaal werden er in 2007 door Woningbedrijf Oirschot overigens 67 huurwoningen toegewezen.